Vitale ouderen reizen onbekommerd de halve wereld rond
Leeftijd telt niet
door JOS VAN NOORD

AMSTERDAM – Veel ouderen reizen er nog lustig op los. Wat ze gelijk hebben! Hemeltjelief, wat een stortvloed aan reacties van lezers met, zoals de Fransen dat zo mooi noemen, un certain âge. Wat die, met hun zekere leeftijd, allemaal afreizen!

Op een zonnig terrasje op de Peloponnesos, wondermooi schiereiland ten zuiden van Athene, kwam ik vorig jaar nog een ouder echtpaar uit IJmuiden tegen. Met hun tot camper omgebouwde auto trekken ze elk voorjaar door Zuid-Europa. Dan zijn ze maandenlang van huis, overnachten soms op een camping, af en toe zetten ze hun slaapauto gewoon op een dorpspleintje of ze zoeken een leuk hotelletje op, als dat zo uitkomt, helemaal op de bonnefooi. Elke week sturen ze een sms’je aan de familie, maar die heeft verder geen kind aan ze. Die twee genieten wat af!
Louis en Anja, Hagenezen in de leeftijd der sterken, ook zo’n leuk ondernemend koppel. Die zijn wat je noemt thuis in de wereld. Overal thuis! Soms wonen ze in hun Franse huisje, dan zijn ze weer in Brabant in de buurt van hun kleinkinderen of ze rijden een paar weken met hun camper door Portugal, maar je moet niet raar opkijken als ze, uiteraard helemaal bruin van hun zonnige leventje, plotseling in hun knalgele open sportwagentje voor je deur staan. Elke dag een feestdag.
’Een dag niet genote, is een dag niet geleef!’ zegt Louis op z’n plat-Haags. Goed gezien, natuurlijk!
Gelukkig zijn ouderen in toenemende mate mobiel en actief. Daar springt de reisindustrie ook slim op in. Je hoort de laatste jaren steeds meer over seniorenreizen. Maar uit uw honderden reacties lees ik dat die reizen toch vooral voor een zeer specifieke doelgroep zijn, veel oudere mensen moeten er niet aan denken! „Dan krijg ik zeker de hele reis dat geklaag over allerlei kwaaltjes. En overal wachten, want ze moeten telkens plassen. Heb ik helemaal geen zin in!” schrijft een lezeres, die elk jaar met een van haar kleinkinderen een reis maakt naar een bestemming die ze allebei leuk vinden.
Ook uit de cruisewereld hoor ik dat steeds meer grootouders zo’n luxebootreis maken met hun kleinkinderen. Dan hebben de ouders van dat grut ook eens even tijd voor elkaar!
„Helemaal prima!” zei mij Stella Salden, de energieke directeur van de ouderenbond Unie KBO. „Maar helaas is er ook een heel grote groep kwetsbare ouderen, die om uiteenlopende redenen niet meer zo mobiel en ondernemend zijn. Geld speelt wel degelijk een rol. Voor ouderen met alleen aow is een paspoort een grote uitgave, zoals u schreef.”
Sommige respondenten schamperden dat iedereen toch wel een paspoort kan betalen, maar dat is dus helemáál niet zo vanzelfsprekend.
„Ons land telt een miljoen eenzame ouderen”, weet Stella. „Oudere mensen die dreigen in de put te raken, soms doordat zij het gevoel krijgen waardeloos te zijn of de aansluiting missen: geen auto, geen computer en als dan ook nog de partner wegvalt of er ontstaan fysieke klachten die de mobiliteit beperken, krijgen zij grote moeite hun bestaan zin te geven. Nu mensen steeds ouder worden en de maatschappij vergrijst, wordt zingeving in de vierde levensfase steeds belangrijker.”
Stella voorspelt een „enorme ontwikkeling” op het gebied van seniorenreizen, haar ouderenbond doet daar al volop aan mee. „De uitdaging voor ouderen is zo lang mogelijk gezond te blijven. Daarom organiseren wij ook vitaliteitsreizen, met veel accent op de preventieve kant: goede voeding en veel bewegen.”
Zo lang mogelijk weg zien te blijven uit de curatieve sfeer, daar gaat ’t om. Uiteindelijk is reizen een kwestie van vitaliteit!
jvnoord@telegraaf.nl