Frans de Kroon plotseling overleden

Om vrijwilligerswerk te kunnen doen, is het bijna noodzakelijk dat je een band opbouwt met je medevrijwilligers. Je doet het werk immers samen. Die onderlinge band verklaart heel goed waarom het plotselinge overlijden van Frans de Kroon onze vereniging zo diep raakt. Door zijn persoonlijkheid was hij meer dan een van de bestuursleden.

Sinds 2017 was Frans lid van de KBO Leidsche Rijn de voorganger van het huidige Senioren Leidsche Rijn. In 2019 nam hij de taak van ledenadministratie op zich en werd hierdoor ook lid van het bestuur.

Hij was al snel op de hoogte van de vele regels die gelden voor deze administratie. Hij was accuraat en heel klantvriendelijk. Want zo was Frans, altijd uiterst vriendelijk en voor iedereen klaarstaan. En hij verspilde zeker geen geld van de vereniging, hij bracht de post zelf wel rond.

Frans was geen man van de dagjes uit of grote samenkomsten. De ALV was voor hem een verplicht nummertje en het liefst was hij daarvan weggebleven. Tijdens de bestuursvergaderingen zei hij menigmaal zich niet met bestuurszaken te bemoeien en alleen zorg te willen dragen voor de ledenadministratie. Deze taak was hem op het lijf geschreven.

Hij was een zeer plichtsgetrouwe, zorgvuldige en nauwkeurige maar vooral heel vriendelijke collega binnen het bestuur van Senioren Leidsche Rijn.

Hij vertelde enthousiast hoe hij naast de bestuurstaak voor onze vereniging ook vrijwilliger was bij de Voedselbank in Maarssen. Dat ook dat belangrijke werk best veel tijd kostte. En hoe hij en zijn vrouw Toos veel aandacht hadden voor de mensen om ons heen, die het toch zo veel slechter hebben. Zijn liefde voor Toos, met haar broze gezondheid, klonk door alles heen!

Zijn liefhebberij, zingen in diverse koren, kon wegens gezondheidsproblemen helaas niet echt meer. Maar hij en Toos waren de “grootste fans” zoals zij liefdevol genoemd werden, bij kooroptredens van het koor in Maarssen.

Tijdens bestuursvergaderingen was ik eigenlijk altijd wel onder de indruk van hoe hij rustig verslag deed over de ontwikkelingen binnen de ledenaanwas, het ledenvertrek en het werk daaromtrent. Zonder stemverheffing, behalve als hij het idee had dat hij zijn verhaal niet kon afmaken of in zijn verslag gestoord werd. Toen heb ik hem eens redelijk kwaad zien worden. Hij stapte nog net niet op!

Zijn eigen systeem, opgezet o.a. voor de bezorglijsten voor de INFO, gaf ons een goed houvast en inzicht. Menig bestuurslid deed een beroep op zijn kennis, zo ook Betty Offerman van de Reis en activiteitencommissie. Zij deed regelmatig een beroep op Frans wanneer ze snel iets wilde weten over een lid, daar waar Leaweb meer tijd kostte of in tekort schoot. Ook was het fijn dat ze op hem (als gemachtigde voor de bankrekening) kon terugvallen, als de penningmeester niet beschikbaar was. Dan kon hij op tijd vertellen of er wel of niet betaald was voor een activiteit.

Wanneer Betty Frans belde of hij mee wilde rijden, dan keek hij naar buiten en zei: Het is nu droog, dus ik denk dat ik lekker op mijn fietsje stap. Ik moet trouwens ook nog een paar brieven bezorgen bij nieuwe leden! Je weet hoe duur postzegels zijn!

Frans kwam vorig jaar al op het idee om iemand mee te laten kijken in zijn werkwijze “want het kan zo maar afgelopen zijn.” En gelukkig is die raad opgevolgd! Hij gaf aan dat wanneer zijn opvolger bekend was, hij nog wel de post voor de leden wilde blijven bezorgen. Amy werd zijn toekomstige opvolger.

Amy vertelde dat ze Frans 40 jaar geleden heeft leren kennen bij de badmintonvereniging in Harmelen waar hij al veel vrijwilligerswerk verrichte. Natuurlijk had ze niet met hem gespeeld, zijn niveau was het hare niet. Maar buiten het veld was hij heel aardig en altijd behulpzaam. Dat hij veel voor die vereniging gedaan heeft, bleek wel uit het feit dat hij tot Erelid benoemd werd.

Toen zij aangaf wel bij de ledenadministratie te willen werken, was er meteen een klik. Hij heeft haar alles verteld en ze kreeg meteen het digitale archief mee. De administratie was heel geordend en alles werd bijgehouden en afgevinkt. Ze heeft een jaar heel fijn met hem samengewerkt. Je kon aan alles zien dat hij betrokken was bij de vereniging. Was dit voorbestemd!

Nog voordat hij de bestuurstaak officieel kon overdragen, bleek dat hij geopereerd moest worden. Twee dagen later was dat niet meer nodig, Frans had zijn laatste adem al uitgeblazen.

Betty vertelde: Privé maakte hij mij deelgenoot van de aanschaf van zijn nieuwe auto, die na lang sparen, glanzend stond te stralen voor de huisdeur. Toos gaf aan dat hij gehoopt had daar nog veel jaren in te mogen rijden. Maar zoals we nu weten was die tijd hem niet meer gegund.

Ondanks dat Frans veel fysieke problemen had sprak hij er bijna nooit over. Wanneer het wel ter sprake kwam duwde hij het vaak lachend weg. Hij zei: Er zijn mensen die het veel slechter hebben dan ik. Het ging bij Frans niet om hem maar om die ander. Een voorbeeld voor velen van ons.

We hebben in Frans een zeer trouw en vooral heel vriendelijk lid, bestuurslid en dierbare vriend verloren! Wij wensen Toos veel sterkte toe in deze moeilijke tijd!